En daar gaan we.

Iets meer dan een jaar geleden kwam ik net van de universiteit, woonde ik in de VS, werkte ik als serveerster en spendeerde ik mijn vrije tijd en geld aan uitgaan. Ik was doodsbang dat mensen vroegen wat ik voor mijn plezier deed of vroegen naar mijn hobby's, want buiten feesten had ik er niet echt een.

In die fase van mijn bestaan zou ik nooit hebben gedacht dat het voor mij aannemelijk was om een nomadisch levenspad te volgen.

Ik voelde de quarter life crisis opkomen elke keer als mijn ouders me vroegen wat ik van plan was te gaan doen na mijn afstuderen.  Ik wist niet welke richting ik uit moest, want alle conventionele wegen vervulden me met angst.  Onbetaalde stages, nauwelijks betaalde stages, de hele dag achter een bureau naar een scherm zitten staren en weer bij mijn ouders intrekken stonden niet bovenaan mijn bucketlist voor dit leven.

"Laat de existentiële angst niet binnensluipen, het komt allemaal goed" was mijn dagelijkse mantra.

Mensen zeggen dat sociale media tijdverspilling zijn, maar zoals bij elk instrument ligt de echte waarde in hoe je het gebruikt.  Gek genoeg zou ik nu niet in Thailand wonen als Facebook er niet was geweest. 

Mijn vriend postte voortdurend foto's die uit een droomreeks leken te zijn ontsnapt en sms'jes met zowel hartverwarmende als hilarische verhalen over zijn onderwijsescapades.  Ik stuurde hem gretig een berichtje om te weten te komen hoe ik wat ik op zijn Facebook-pagina zag, in mijn leven werkelijkheid kon laten worden.

Mijn ouders hadden niet verwacht dat de weg die ik koos een vliegreis van 20 uur en een verhuizing naar een ander continent zou inhouden, maar zij steunden mij desondanks. Achteraf denk ik dat ze gewoon blij waren dat ik hun vragen over mijn toekomstplannen niet meer beantwoordde met gebazel over leven in het nu en hoe tijd niet echt bestaat.

Ik had zelf niet verwacht hoe gemakkelijk de stukjes in elkaar zouden vallen om deze visie werkelijkheid te laten worden. Toen ik eenmaal wist wat ik wilde en er met volle overgave voor ging, leek alles waar ik me zorgen over maakte vanzelf goed te komen.

De sprong wagen en besluiten vol in te gaan op wat je wilt is de enige barrière om het te krijgen.  De logistiek zoals geld, visa, vluchten, en al de rest komt wel in orde. 

jules thailand eilanden extreme nomaden

Het is het begin dat de meeste mensen tegenhoudt.

Ik verhuisde voor het eerst naar Thailand in oktober 2016 om te werken als leraar ESL en was aanvankelijk van plan om slechts één jaar te blijven. 

Het is een jaar en vier maanden geleden en Ik ben niet van plan om te verhuizen of zelfs maar lang op één plaats te blijven wonen. Er zijn zoveel plaatsen om naartoe te gaan, zoveel nieuwe dingen om uit te proberen en zoveel inspirerende mensen om mee in contact te komen dat ik me niet kan voorstellen terug te keren naar een leven in stilstand.

Werken en wonen op afstand lijkt een ontmoedigend karwei als je net begint, ik kan het weten want dat is waar ik me momenteel bevind.

Begonnen als taalleraar was een ongelooflijke kans die me de ervaring, knowhow en connecties gaf om over te schakelen naar het digitale nomadenleven.  Als je hebt overwogen om een nomadisch leven te leiden, maar aarzelt om meteen in het diepe te duiken, overweeg dan om ESL-onderwijs te geven als een manier om je tenen in het diepe te steken en de wateren te testen.

Een hele nieuwe wereld, een hele nieuwe Jules.

Voor mijn ervaringen in het buitenland was ik slechts een omhulsel van de persoon die ik nu ben.  Vroeger praatte ik niet graag over mijn nauwelijks bestaande hobby's, maar nu straal ik van passie en opwinding als ik met nieuwe mensen over mijn interesses praat.

Sinds ik in het buitenland woon, doe ik aan yoga, wakeboarden, wandelen en heb ik twee duikbrevetten gehaald.  Dit alles is nog maar het begin en er valt nog zoveel meer te ontdekken net onder de oppervlakte.

Lesgeven aan Thaise middelbare scholieren is waarschijnlijk een van de leukste en bevredigendste banen die ik ooit had willen hebben. Het stelde me in staat nieuwe interesses te verkennen en me te verdiepen in zelfontplooiing, zowel op het werk als in mijn ruime vrije tijd.

jules hobbit huis extreme nomaden

"Teachaaaa!" - Selfies, scheldwoorden en verrassingen

Elke dag lesgeven is een avontuur vol verrassingen, zoals toen ik mijn leerlingen vertelde dat ik twee weken naar de VS zou gaan, ik niet verwachtte te horen: "Teacha, neem jij wiet voor me mee". 

Deze zelfde student heeft een obsessie voor Snoop Dogg en hip-hop, je zou denken dat hij tourettes heeft met de rivier van vloeken die uit zijn mond vloeien. Ik geef hem een werkblad en zijn antwoord is "shit, mother fucker", charmant.

Minstens één keer per week word ik midden in de les onderbroken door een schuchter "juf..." en gegiechel als mijn leerlingen voor de zoveelste keer vragen "heb je een vriendje?". Ik heb geprobeerd uit te leggen dat vriendjes tot hoofdpijn leiden, maar ik ben er vrij zeker van dat ze gewoon denken dat ik een vriendje heb dat Hoofdpijn heet.

De klas stopt ook voor selfies, willekeurig maar vaak.

Een student roept me naar zijn bureau, doet me denken dat hij hulp nodig heeft, maar haalt zijn telefoon tevoorschijn en neemt een foto sneller dan sonic de egel. Of die keer dat ik uit het schooltoilet kwam en oog in oog stond met drie monniken. Ik weet nog steeds niet wie er op dat moment meer verbijsterd was.

jules green sunset extreme nomads

Het wonen in een tropisch gebied waar veel vers fruit en groenten lokaal worden verbouwd, hielp me om echt te gaan koken en onderzoek te doen naar holistische geneeswijzen om mijn artritispijn te verlichten. Wonen en werken in het buitenland is zo'n transformerend hoofdstuk in mijn leven geweest, 

Ik voel me zo licht en tevreden met elk aspect van mijn leven.

De persoonlijke groei die ik in deze fase van mijn leven heb doorgemaakt, is exponentieel. Vroeger ging ik drinken om plezier te maken, maar nu heb ik geen behoefte meer om te drinken, het leven is zo mooi zoals het is dat het niet nodig is.

Deze instelling heeft mij in staat gesteld proactief te zijn ten aanzien van zaken waar ik vroeger passief om gaf, zoals het organiseren van strandopruimingen en het onderwijzen van mijn studenten over  Milieubewustzijn. 

Een gevoel van doelgerichtheid en verbondenheid met anderen, evenals met de natuur, is een recept voor een gelukkig leven.

Over twee korte maanden sluit ik dit onwerkelijke hoofdstuk van mijn leven af en stort ik me volledig in het digitale nomadenleven. Ik zal nog steeds lesgeven, maar ik zal mijn fysieke klaslokaal inruilen voor een virtueel.

Deze ruil zal me meer tijd geven om me te verdiepen in passieprojecten zoals schrijven en letterlijk duiken in mijn streven om een duikmaster te worden.

Hoe meer je jezelf openstelt voor de wereld, hoe meer de wereld zich openstelt voor jou. Dankzij mijn tijd in het onderwijs en de lieve zielen die ik onderweg heb ontmoet, ben ik opgewonden en vol vertrouwen aan dit volgende avontuur begonnen.

Ik ben nog maar net begonnen met deze digital nomad reis en ik voel mezelf al verslaafd raken aan de vrijheid en het plezier dat deze levensstijl kan bieden.

jules beach thailand extreme nomaden

Het internet heeft een revolutie teweeggebracht in de manier waarop de wereld werkt en heeft op zijn beurt de manier waarop mensen werken en leven veranderd.

Internetverbinding maakt dit leven mogelijk, maar wat het echt denkbaar maakt is menselijke verbinding. Net als mijn Facebook-vriend die me inspireerde om deze reis te beginnen, zou ik niet aan dit digitale nomadenhoofdstuk kunnen beginnen zonder de hulp en begeleiding van mijn medemensen.

Ik heb het online onderwijsplatform waar ik ga solliciteren gevonden via vrienden die ik heb leren lesgeven in mijn stad. De weg die ik heb gekozen is niet altijd gemakkelijk, want het is zeker de minst bereisde weg, maar de mensen die hem al bewandeld hebben, hebben me graag geholpen om me op weg te helpen.

De bestemming is onvoorzien, maar er is meer dan genoeg te zien op de schilderachtige route en de reis is waar het avontuur wacht.

Nu ik mezelf gretig in een leven stort dat mijn vroegere ik niet had kunnen dromen, kan ik duidelijk zien hoezeer ik in deze omgeving ben opgebloeid.

Alle foto's door Julianne Tierney.

Categorieën: LevensstijlWerk

Julianne Tierney

Ik heet Jules. Ik hou ervan om dingen te schrijven en mensen aan het lachen te maken, soms tegelijkertijd. Vloeiend in Engels, Sarcasme, en Varken Latijn, ik kom uit Philadelphia maar woon momenteel in Pak Nam Pran, Thailand. Als ik niet aan het schrijven ben of Thaise kinderen Engels aan het leren ben, doe ik graag aan yoga, ga ik wandelen, duiken, koken, lezen, in hangmatten liggen, honden aandacht geven en nadenken over de reikwijdte van het bewustzijn zoals dat in ons universum bestaat.

1 Commentaar

Brian - maart 2, 2022 bij 12:04 AM

Jules, ik weet nog dat ik het jaren geleden las. Het klinkt nu net zo goed als toen.
Hou van papa.

Geef een reactie

Avatar plaatshouder

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

nl_NLNederlands