De beslissing om alles wat we kenden achter ons te laten, om aan de andere kant van de wereld op een oude zeilboot te gaan varen, was er een die ons voor altijd heeft veranderd.

Gastbericht door Erin Carey

Mijn man en ik dachten dat een leven buiten de gebaande paden en het bevaren van de wereldzeeën met onze drie jonge jongens ons een avontuur zou bieden, een verandering van tempo en een kans om contact te maken op een manier die de rat race ons tot nu toe had belet te doen.

Hij wist niet dat het ons voor altijd zou veranderen. 

drie kinderen, uitgedost in kleurrijke shirts, staan op het dek van hun zeilboot. De boot drijft op ongelooflijk turquoise water. Op de achtergrond dobberen enkele andere zeilboten.
Beeld: Sailing to Roam

Twee jaar en twee maanden na het zien van de documentaire die ons op het gekke idee bracht, zwaaiden we onze families en vrienden vaarwel en vlogen we naar de andere kant van de wereld. De enorme inspanning die nodig was om dit doel te bereiken was allesomvattend; per slot van rekening hadden we nog nooit een boot gehad en hadden we geen idee hoe we moesten zeilen! 

Toch, na twee jaar hard werken, toewijding, training en planning, vertrokken we uit Australië en arriveerden in het Caribisch gebied om het schip te zien dat we ongezien hadden gekocht, het schip dat ons de komende twee jaar drijvende zou houden. 

Het jacht, een Moody 47 uit 1984, stond op dat moment aan de wal, en we hadden een ladder nodig om aan boord te klimmen. Toen de jongens de gevaarlijk hoge geïmproviseerde ladder op klauterden, was hun gekrijs van verrukking door de hele werf te horen. Ze zag er enorm uit aan de buitenkant, maar voelde piepklein aan de binnenkant.

Lees gerelateerde berichten:

Hoe zouden we in hemelsnaam kunnen leven in een ruimte kleiner dan onze woonkamer?

Het inrichten van ons nieuwe huis was niet zo comfortabel als we hadden gehoopt. Het bleek dat een jacht op het land niet half zo leuk is als een jacht op het water. De koelkast kon niet draaien, de toiletten konden niet worden doorgespoeld, en zonder de zeebries was het bloedheet! Het nabijgelegen mangrove systeem zorgde er ook voor dat er genoeg nachtelijke bezoekers waren om ons gezelschap te houden.

Onnodig te zeggen dat tegen de tijd dat we de enorme lijst van vereiste bootwerkzaamheden hadden afgewerkt en zes weken later te water waren gelaten, ik meer dan klaar was voor de volgende fase van ons avontuur. 

Het zeilschip Roam drijft op het water met de zeilen omhoog.
Beeld: Sailing to Roam

Toen we eindelijk onze boot lieten plonzen, drong de realiteit van het leven op het water pas echt tot ons door. We leefden op het water, het omringde ons in alle richtingen, en ons huis bewoog op en neer als de deining dat vereiste.

De richting waarin we lagen veranderde dagelijks naar gelang de windrichting en het slapen was even wennen. Het gevoel om met alle andere boten in de baai te dobberen, in onze eigen achtertuin te zwemmen en te vissen en met onze dinghy naar de wal en terug te varen, was onwerkelijk. De kinderen namen deze nieuwe levensstijl aan als een vis in het water, met opwinding en veerkracht.

We hadden dan wel niet veel ervaring met boten, maar we maakten dat goed met een enorme 'can-do' houding, en hoewel de leercurve ongelooflijk steil was, gaven we nooit de hoop op dat we ons uiteindelijk thuis zouden voelen op het water. 

drie blonde kinderen ontspannen op een zeilboot met papa aan het stuur
Beeld: Sailing to Roam

Toen we eindelijk de moed verzamelden om voor de eerste keer de veilige haven te verlaten en naar het dichtstbijzijnde eiland te varen, zo'n 90 mijl verderop, begaf onze motor het halverwege en werden we heen en weer geslingerd als een speelgoedboot in een badkuip, met 40 knopen wind en grote deining. Uiteindelijk werden we 's nachts een onbekende haven binnengesleept, onze ego's gekneusd en gehavend. 

Bij het tweede eiland dat we bezochten, verlieten we een meerboei om vervolgens op het nabijgelegen rif te worden geblazen omdat een van onze touwen overboord was gevallen en de schroef had bevuild.

Maar naarmate de kilometers onder onze kiel groeiden, groeide ook ons vertrouwen.

Maar de drama's hielden daar niet op.

Zeilend naar de prachtige Tobago Quays, een mekka voor turkoois water en reuzenschildpadden, vingen we een verdwaald net in onze schroef waardoor onze motor weer eens uitviel en we bijna tegen de boot achter ons dreven.

Gelukkig waren deze ongelukjes niet funest voor onze geest; we waren tenslotte volledig vrij en voor anker in het paradijs. Onze jongens zien zwemmen met schildpadden, bergwandelingen maken en forten bouwen op het strand overtroefde elk ongeluk dat we op zee tegenkwamen en dag na dag kregen we meer vertrouwen in onze capaciteiten en werden we meer verliefd op de levensstijl en alles wat het belichaamde. 

kind met achterwaarts petje waarop "roam" staat, uitkijkend over prachtig landschap van groene beboste heuvels en elektrisch blauw water
Beeld: Sailing to Roam

Naarmate de tijd verstreek, maakten onze kinderen dingen mee waar de meeste kinderen van hun leeftijd niet eens van zouden dromen.

Ze dansten in het Grenadese Jab Jab festival temidden van de plaatselijke bevolking, wier lichamen bedekt waren met motorolie, glinsterend in de hete tropische zon. Gekleed in boeien en kettingen was de brutale vertoning een culturele ervaring die zij niet snel zullen vergeten en een les in de emancipatie van het land uit de slavernij en de betekenis van vrijheid. 

Ze sliepen in de kuip op sterrennachten, zeilend in de duisternis, maar veilig en warm in een deken terwijl ze hun hoofd op onze schoot legden. Terwijl dolfijnen in onze boeggolf speelden, lagen ze op hun buik en keken vol ontzag toe, giechelend elke keer als er eentje op hen plonsde.

Op een nacht waren ze op het strand van Grenadië getuige van de geboorte van een reusachtige lederschildpad, waarvan het gekreun van de ingewanden zo rauw en primitief was. Ze wandelden over actieve vulkanen en reden achterop in vrachtwagens, proefden leguanen en slakken en kookten marshmallows boven een strandvuur. Snorkelen, zwemmen en paddle boarding waren dagelijkse kost, in het gezelschap van andere bootkinderen, even avontuurlijk en zelfverzekerd. 

Toch was het leven op het water niet alleen maar zonneschijn en cocktails, het was een harde levensstijl gevuld met geweldige ervaringen, die elkaar gelukkig in evenwicht hielden.

drie kinderen en papa staan op het dek van een zeilboot die aangemeerd ligt bij de oever. De lucht is helder blauw en het is prachtig weer. Ze glimlachen allemaal en hebben hun armen om elkaar heen.
Beeld: Sailing to Roam

Maar het waren de kleine dagelijkse problemen die een nomadische levensstijl met zich meebracht, die onze band versterkten en ons onze kracht toonden. Of we nu te voet boodschappen deden, met zakken blikjes en gedroogde waren, kilometers lang, waarbij ieder zijn steentje bijdroeg. Of die boodschappen in de boot laden vanuit onze dinghy, op en neer stuiterend in de deining en proberend ze niet overboord te laten vallen, teamwork was een essentieel onderdeel van het bootleven.

Maar in deze tijden hadden we eindeloos veel tijd om met onze kinderen door te brengen, om te praten en met elkaar bezig te zijn, iets wat in het dagelijks leven niet vaak genoeg gebeurt. Een praatje maken is zo zeldzaam wanneer er twee werkende ouders zijn die een huis, een baan en eindeloze verplichtingen op het land proberen te onderhouden.

Het was van onschatbare waarde om met mijn jongens zinvolle gesprekken te kunnen voeren over de wereld en andere culturen, terwijl ik ze ook echt aan den lijve kon ondervinden. 

Een van de leukste dingen van cruisen met kinderen was dat ze situaties meemaakten die aan land nooit zouden gebeuren.

Op een keer lagen we voor anker in Terceira, een piepklein eilandje van de Azoren-archipel midden in de Atlantische Oceaan. Met windsnelheden tot 40 knopen trok een jacht het anker uit en strandde op de rotsen van de golfbreker.

Aangezien de cruisegemeenschap een vrij hechte groep is, waren er al snel mensen in hun rubberbootje naar het schip geracet om een handje te helpen. Dus, zoals gebruikelijk in de cruisegemeenschap, besloten wij ook te helpen. Ik was er niet zeker van hoeveel we konden doen, aangezien al mijn jongens nog geen tien jaar oud waren, maar toen we bij de boot aankwamen, ontdekten we dat de buitenboordmotor van onze dinghy, een 15 pk, de krachtigste was die er was. 

Spoedig genoeg was een andere cruiser aan boord gekomen en had ons een sleeplijn toegeworpen. Blijkbaar moesten wij de sleepboot zijn. Met de drie jongens en mijzelf aan de lijn, liet ik de buitenboordmotor draaien om te proberen de boot van de rotsen en in veilig water te trekken.

Het ging niet goed, en ik begon me zorgen te maken dat ik meer had afgebeten dan ik kon kauwen.

De wind begon ons op de rotsen te blazen en ik moest een paar lastige manoeuvres uitvoeren met af en toe een golf die over onze bijboot heen sloeg. Uiteindelijk realiseerden we ons dat als we de deining timeden terwijl wij aan de sleeplijn trokken, het jacht iets met de deining mee omhoog zou komen, en we haar neus van een grote rots af konden duwen die haar aan de grond hield.

Met een laatste ruk van de motor was het jacht vrij, en we sleepten het naar dieper water. We keerden terug naar onze boot en genoten van de adrenaline-pompende ervaring waaraan we hadden deelgenomen. De jongens hadden hun angst overwonnen en een schip in nood geholpen, ze glimlachten die dag als echte helden, en ik was een zeer trotse moeder. 

Toen we ons avontuur planden, was een oceaanoversteek altijd een hoofddoel dat we wilden bereiken.

We hadden besloten een oudere boot te kopen omdat ze in die tijd robuuster werden gebouwd, maar dat betekende wel dat we moesten afzien van een aantal luxe die moderne boten konden bieden, zoals lichte en luchtige ruimtes en extra hutten. 

Toen we voor anker gingen op het Caribische eiland Sint Maarten en de Atlantische Oceaan opvoeren voor wat uiteindelijk een 17-daagse overtocht naar de Azoren zou worden, waren we nerveus, opgewonden en dankbaar tegelijk.

Door de vrijheid van afleiding en de onbeperkte tijd samen konden we ons echt schuldvrij voelen. We hoefden nergens te zijn en niets te doen, een gevoel dat we zelden aan land ervaren.

blond jong geitje en moeder die in aqua blauw water zwemmen en glimlachen
Beeld: Sailing to Roam

De steeds veranderende oceaan en de eindeloze zonsop- en ondergangen waren de perfecte achtergrond voor ons om samen onze eigen kleine wereld te creëren, alleen midden in de oceaan, maar meer verbonden en gelukkiger dan we ons ooit hadden gevoeld. 

Zelfs toen de boot in zwaar weer terechtkwam en zijwaarts door golven van drie meter gleed, hielden de kinderen het hoofd koel en volgden ze de bevelen op. Slapen in de kuip onder een sterrenhemel, verkleedpartijtjes halverwege de dag, versgebakken koekjes en dansmuziek vulden de boot met een gevoel van rust en geluk dat we nog nooit eerder hadden ervaren.  

Een nomadische levensstijl is misschien niet voor iedereen weggelegd en als je dat leven op het water baseert, brengt dat uitdagingen met zich mee die je kunnen overweldigen.

Gedurende de twee jaar van cruisen, zijn mijn familie en ik vaak gebroken in het moment - gebroken, maar niet verslagen. Als gezin hebben we enkele van de moeilijkste dieptepunten en enkele van de grootste hoogtepunten meegemaakt, waarbij we dag in dag uit golf na golf van onzekerheid en gelukzaligheid volgden.

Maar door trouw te blijven aan onze visie om het leven op een andere manier te leven, hebben we veel meer meegekregen dan een mooi kleurtje. Het leven op een boot leerde ons over elkaar, de wereld en onszelf. De kinderen kwamen zelfverzekerder en volwassener terug aan land en hun leerkrachten hadden commentaar op hun positiviteit en wereldsheid. 

Voor mij was onze 22 maanden durende reis levensveranderend.

Erin in bikini onder een enorme waterval, genietend van een wilde douche.
Beeld: Sailing to Roam

Ik ontdekte niet alleen dat ik veel sterker ben dan ik voor mogelijk hield, maar ik ontdekte ook een nieuwe passie voor schrijven en startte een nieuwe carrière. Ik creëerde mijn eigen bedrijf dat promotie- en marketingdiensten aanbiedt aan high profile digitale nomaden en ik werd meer dan 50 keer gepubliceerd in tijdschriften over de hele wereld ondanks het feit dat ik geen schrijfervaring had.

Ik ben nu ook in staat om te helpen repliceren het gevoel van vrijheid en avontuur voor andere gezinnen die willen leren hoe ze ook kunnen stoppen met de rat race en de wereld rondreizen met hun gezin. En Roam, nou zij heeft het allemaal geïnspireerd. Mijn bedrijf heet nu Roam Generation, en dankzij onze ervaring kan ik de Roam levensstijl van anderen creëren, ondersteunen en verbeteren!

Terwijl ik de wereld rondzeilde, voelde ik me alsof ik op het water thuishoorde, ik vond mijn stam, en ik voelde me in vrede. Maar vandaag zit en schrijf ik vanuit mijn huis in Adelaide, Australië. Nadat ik zes weken geleden naar de 'echte wereld' ben teruggekeerd, heb ik geworsteld om dat gevoel van thuis zijn en vrijheid te vinden dat ik op de boot had en dat ik zo graag weer wil.

Gelukkig heeft onze ervaring ons geleerd dat we niet op lange termijn willen terugkeren naar 'normaal', voor ons is ons avontuur nog niet voorbij, en we zullen opnieuw de oceanen bevaren aan boord van Roam, die aan de andere kant van de wereld op ons wacht, klaar voor ons volgende avontuur in 2021. In de tussentijd zullen we terugkijken op onze ervaring samen en onszelf eraan herinneren dat het niet allemaal slechts een hele mooie droom was.

Om onze reis te volgen, ga naar Sailing to Roam op Facebook en Instagram. Als alternatief, als u wilt weten hoe Roam Generation kan helpen uw naamsbekendheid te vergroten, volgers te genereren en u te vestigen als een autoriteit in uw industrie door middel van traditionele public relations, kunt u mij bereiken op admin@roamgeneration.com  of bezoek www.roamgeneration.com

Puff Puff Pass
Categorieën: Zeilen

Erin Carey

Erin is de oprichter van Roam Generation, een digitaal PR- en social media-bureau dat werkt met avonturiers, YouTube-creators, digitale nomaden en reisbeïnvloeders, om hen te helpen hun unieke en inspirerende verhaal te delen.

3 Opmerkingen

Carmen - januari 25, 2020 bij 6:34 AM

Goed gedaan Erin...& Dave

Ik hoorde over jullie ideeën, toen ze nog een droom waren. Toen hoorde ik de woorden 'we gaan'... en ik kon niet geloven dat jullie het deden 😳 Ik volgde jullie avonturen over de oceanen en voelde trots en zelfs angst terwijl ik meeleefde met jullie beproevingen. En als ik nu je artikelen lees, weet ik dat dit nog maar het begin is.

Gefeliciteerd met Roam Creative....jij gaat ook dit avontuur aan 👏

Je bent een geweldige schrijfster, Erin en samen met Dave hebben jullie een prachtig gezin geschapen en ik wens jullie van harte geluk met alle avonturen die nog komen gaan. Ik weet gewoon dat het er nog veel meer zullen zijn en ik kijk er al naar uit 👏

Barbara Waugh - januari 22, 2020 bij 6:41 AM

Mijn zus is Jean Driessen en ik heb uw verhaal gevolgd. Het was heel moedig om te doen, maar wat een avontuur voor uw kinderen. Ik heb door de Australische bush gereisd met mijn overleden man, we hebben geweldige tijden beleefd. Uw kinderen hebben zoveel geluk met ouders die bereid zijn hen mee te nemen op zo'n avontuur. Hou ze stevig vast, want ze zijn het kostbaarste wat u heeft. xxxxx

Steve - januari 22, 2020 bij 2:22 AM

Ik hou van je schrijfstijl Erin. Je hebt zo'n mooie ontspannen manier die boeit en maakt dat je meer wilt lezen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

nl_NLNederlands